بهار در سر پل
چــــه زیبـــا منظــــری دارد ســـــر پل
چه بـــــاد صـــــرصری دارد ســــر پل
به فصل نـــوبهاران دشت و صحــــــرا
ز لالـــه بستـــــــری دارد ســـــــــر پل
دره بنــــــــدش چه جـــــــای میله دارد
چه نیکــو پیکــــــری دارد ســـــــر پل
زیارت از امـــــامانی در اینجــــــاست
به جنــــــــت یک دری دارد ســـــر پل
امام خــــــورد و جعفــــــر کن تماشـــا
که راز مضمــــــــری دارد ســـــــر پل
بیــــــا انگشت شاه را خـــــــــوب بنگر
گلان احمــــــــــــری دارد ســــــــر پل
بغـاوی بین که سر سبز است و خوشبو
بهـــــــار پــــــر بـــــــری دارد سر پل
قلیچ بندش بیا «سلطانی» بنگـــــــر
چه نیکو دلبـــــــــری دارد ســــــــر پل
سر پل
1388/02/15
صلح
امروز ز لطف صلح چتریست به سر ما را
خوشبختی و مسؤنی جمله است به بر ما را
پاینده ز صلــح باشد این عالـــم رنگ و بــو
عالم همه بــوستان است در پیش نظر ما را
در آس کبـــــود صلح ما جمله چـــو پروانه
پرواز کنیــــم در آن زان است ثمــــر ما را
ما عاشق بــــــوستانیم، سیــــــار گلستانیـــم
بی صلح نتوان باشد زان میلی به سر ما را
وز صلح بیاراییم این عالـــم دهـــــر خویش
کان دور برد هـــردم از ظلمت و شر ما را
«سلطانی» شعـــــار صلح آور به زبان از دل
خوشنود کند هـــردم زین دیدۀ تــــر مـــا را
پلخمری
17/05/1386
جان ای وزیر
جان ای وزیــــر تو شام غـــــریبان ندیــــدۀ
تــــو ســـــر نوشت بچــــــۀ دهقـــــان ندیدۀ
شب تا سحــــــر به منزل خود خفتۀ خموش
غـــوغــــا و شور بیت شهیــــدان ندیـــــــدۀ
هردم خوری شراب و کبابی به هر طعــــام
تــــــو شام بــــــی غـــــذای یتیمان ندیـــــدۀ
زیباست قصــرو خانۀ شب خواب تو همیش
تـــو کلبـــــۀ فتــــــاده و ویـــــــران ندیــــدۀ
جیب تـــــو هــــم ز دالــر و یورو و پوند پر
تــــو مفـــلیسی اهــــــل گدایـــــــان ندیــــدۀ
بــــر تن لباس شیک بــه پا بوت بی نظیــــر
آواره گــــــــی مــــــردم افغــــــان ندیــــــدۀ
جز خواب و خور پیشۀ تــــو نیست دیگری
شب تا سحـــر تــــو اشکم بـــی نان ندیــــدۀ
عیش و نشاط زنده گی ات بی حد است لیک
جسم حـــــزین و قلب پــــریشان نــــدیـــــدۀ
گاهی پدر به غم فتــــد وگــــاه پسر حـــزین
چـــــرخ فــــلک و ظلمــــی دوران ندیــــدۀ
ماتم سراست خـــــانۀ هر مفلس و غــــریب
اینـــــــگـــــونــــه زار میلۀ زندان ندیــــــدۀ
سر پل
10/02/1388
خواب غفلت
خـــواب غفلت ای بــــرادر تـــرک کن
ارزش ایــــــن زنده گی را درک کــــن
زنده گی از بهـــر خواب و خور نیست
پول و زر سرمایـــــۀ منظـــــور نیست
بــــــرگشا چشـــــم تغافــل ای عزیــــز
صفحۀ دل را ز عصیان کــــن تمیـــــز
زنده گانــــــــی امتحـــــانی بیش نیست
باز مانی، گــر تـــــرا انــــــدیش نیست
دل به امــــــــوال جهــــــان هرگز مبند
نیست خالق را چنیــــن کــــــاری پسند
در پـــــــی نفس شیــــاطینت مــــــــرو
از پـــــــی اعمال بد هـــــرگـــــــز مدو
حرفــــــی زشتی با کسی هرگز مگوی
کبر و نخــــــوت را همـه از دل بشوی
تـــرک بد بنما نکــــویی کــــــن همیش
پــــــای نیکــــــی در جهان بگذار پیش
رو تو کــــــردار نکــــو را پیشه کــــن
در حـقـیـقـت انــدکـــــی اندیشه کــــــن
از بدی قلب تو گـــــردد خــــوار و زار
میــــرود آخــــر ز تو صبر و قــــــرار
رو تو ای سلطانی از این کذب و غرور
خویش را بنمــای از این جهــــــل دور
سر پل
02/01/1388
چه انجامی که من دارم
مـــرا جــــز باده بر لب نیست ایامی که من دارم
به جز بدنامی دیگـر نیست این نامی که من دارم
بود روزم سیه از باعث رنـــج و عـــــذاب و غم
چه میپرسی دگر حالت از این شامی که من دارم
نمیدانــــم بیاسایـــــــم چسان در این جهان غـــــم
بدست آرم، بیارم یانه ایــــن کامـــی که من دارم
بیـــاور ساقیا امشب شراب ناب بـــــر مــــــن ده
بـــــریزان بادۀ گلگون در این جامی که من دارم
بیا قاصد ببــــــر بــــــر آن عــــــزیز نازنین من
ز مــن بـــــر آن گل نورسته پیغامی که من دارم
نشستــــــم سالهــــــا در انتظــــار مقــدم وصلش
فتد آیا نگـــار مــــن در این دامی که مـــن دارم؟
ز بس در زنده گی کام و دهان من همه تلخ است
رسد پایان بـــه زودی عمرک خامی که من دارم
بگیرد گــــور یا گـــــورش ورا آخر گیرد باری
به نزد خود یکی جانــی چو بهرامی که من دارم
منی «سلطانی» در گـــرداب غــــم غرقم تا گردن
چه خواهد شد نمیدانم چه انجامی کـــه مــن دارم
شبرغان18/11/1387
معصیت
من بنـــدۀ بینـــــــوا و مظلــــــــوم
هستـــــم به درون معصیت گـــــم
غـــــــرقـــم به گناه زپای تا ســــر
از جــــرم و خطـــا شدم مُسخـــــر
یک کـــــاری نکـــــو نکـردم آخر
در حلقــــۀ معصیت شـــدم گیـــــر
حرفی به کسی نگفتـــــه ام راست
شاید به جهنمـــــم مـــــــرا جاست
در عمــــر یکی وفــــــا نکـــــردم
یک کـــــاری بــه جز خطا نکردم
صد ها کسی از بــــرم بــــــرنجید
برگـــی ز درخت تلــــخ من چیـــد
رفت و ز بــــــرم دگــــــر نیامـــد
تنهــــــــایی مــــن به سر نیامـــــد
رنج و غم مـــــن شده است افزون
حیران شده ام که تا کنــــم چــــون
یــــــــارب به من الطفاتی بنمــــــا
بـــــر مـــن در لطف و رحم بگشا
بنما نظـــــــری تبـــــــاه گشتــــــم
در زنده گــــــی روسیــاه گشتـــــم
«سلطانی» ز غم شده است محزون
کن مــــرحمتی که گشتــــه افسون
شبرغان
17/11/1387
افگندۀ امروز
مرا دور از وصالت ای نگـار افگندۀ امروز
سر گــــردنکشم را پای دار افگندۀ امــــروز
دل سنگت به حال زار و مهجورم نمیسوزد
ید ظلم از بـــــرای من به کار افگندۀ امروز
نمیسازد اثر بــــر قلب تــــو آه و فغـــان من
ز بهر قتل من هر جا شعار افگندۀ امــــروز
شدم آواره از جور و ستم های تـــو ای ظالم
مرا ای بی مروت در فرار افگندۀ امـــــروز
جهان با این فراخی ازجفایت تنگ شد برمن
به فلبم آتشی را در شـــرار افگندۀ امــــروز
ز نوک تیغ تو خون دل مـــــن میچکد هردم
تن رنجـــور مـــــن اندر مزار افگندۀ امروز
چه میخواهی ز «سلطانی» دگر ای آفت جانم
مگر جانم به یک دَو در قمـار افگندۀ امروز
سر پل
02/10/1387
قلبک افگار من
قلبـــک افگـــار من، حال دل زار من
حال دل زار مـــن، قلبـــک افگار من
سنگدلک یار من ظلم فـــــراوان نمود
ظلم فراوان نمـــــود سنگدلک یار من
در پی آزار من تیغ دوســـر برگرفت
تیغ تو سر بـر گرفت در پی آزار من
آن صنم پار مــن از بـــر من دور شد
از بـــــر من دور شد آن صنم پار من
یار دل آزار مــــن بــــــرد دلم از کفم
برد دلـــــم از کفـــــم یار دل آزار من
سخت شده کار من از سبب هجر وی
از سبب هجر وی سخت شده کار من
توشۀ غم بـــار مــن، کوه شده مسکنم
کوه شده مسکنم، توشۀ غـــــم بار من
تا کی ایا یار من ظلم کنی بـــــر سرم
ظلـــــم کنی بر سرم تا کی ایا یار من
یارک و دلــــــدار من زود بیا در برم
زود بیا در برم یــــــارک و دلدار من
سرو چمنزار من یاد ز «سلطانی» کن
یاد ز «سلطانی» کن سرو چمنـزار من
پلخمری
18/08/1386
غم دنیا
عالــــم همـــــه بــــر باد است در پای غم دنیا
دلها همـــــه ناشاد است در پــــای غــــــم دنیا
آزاد نمیبینــــــم یک کس ز غــــــم گـــــردون
بیچــــــاره و بیداد است در پای غـــــم دنیـــــا
شــــور و شر این عالم جز جنگ و جدل نبود
از صلح فقـــــط یـــــاد است در پـــای غم دنیا
دیوانه و هوشیارش در بحــــر بـــلا غرق اند
گـــــر صوفی و استاد است در پــــای غم دنیا
صبح اش همگی شام است شامش همگی ماتم
ســــر پای غـــــم افتـــاد است در پای غم دنیا
دلها همه خون گشته بیصبـــــرو سکون گشته
گویی ز جنون زاد است در پـــای غــــــم دنیا
شد بود و نبـــــــود شان بیچــــــاره و مفلیسی
نی کمــــــک و امــــــداد است در پای غم دنیا
ای بار خـــــدای مــــن لطف و کــــرمت بنما
الطاف تـــــو آزاد است در پـــــای غـــــم دنیا
«سلطانی» حــزین گشته زین جور غمین گشته
عمرش همه بــــرباد است در پــــــای غم دنیا
پلخمری
09/07/1387
خدمت رب البشر
بیـــا امشب تـــو هم ای دل سفر کن
به کوی دوست یکبــاری گـــذر کن
به درگاهش قدم بی باک تــــــــر نِه
نه از دشمن دمی خوف و خطر کن
به خدمت رس که تا گردی قبـولش
جهان بی برت را پـــــر ثمــــر کن
از این منــــــزل تــــرا سودی نیاید
به شهر دوست رو آنجـــــا مقر کن
چرا خدمت به هــر ناکس نمـــــایی
بــــرو تو خدمت رب البشـــــر کن
نباشد بهــــره زیـــــن دنیـــای فانی
برو مهر جهــــان از سر بــــدر کن
بیا «سلطانی» بگــــذر از زر و مال
به روز آخـــــرت باری نظــــر کن
پلخمری
23/09/1387
بی باک نشینیم
ما تــــابکی افســـرده در این خاک نشینیم
نشگفته و پژمـــــرده و غمنــــــاک نشینیم
بر بــــــرد همه حاصل هستی ز بـــــر ما
تا کی همــــه با پیـــــرهــــن چاک نشینیم
ما را غم دون خوار و گرفتار نموده است
تا چنــــد گــــرفتـار بـــــه خاشاک نشینیم
بــــر خیــــز و بیا همت مـــــردی بنماییم
تا کــــی همـــــه در گردش افلاک نشینیم
ما را نه مقامی و نــــه جــاه است به عالم
بر گرد که زین غم همـــــه چالاک نشینیم
ساقی منمـــــا غصه و پیــش آر پیـــــــاله
در گـــــوشۀ میخــــانۀ بی باک نشینیـــــم
«سلطانی» تو هـــم آی کــــه همدورۀ مایی
نــــوشیده همــــــه با دلک پاک نشینیـــــم
پلخمری
22/09/1387
وقت سحر رفتم
مــــــی آور ساقیا امشب که از عالم بهدر رفتم
بده جامی که از احــــوال دنیا بــــی خبر رفتم
مغنــــــی آ و چنگی ده که تا من لذتش بینـــــم
که از آواز طبــــــل زنده گی با گوش کر رفتم
ز بهر درد دل باری نیـــــاوردم ســـــر تسلیم
دلی بی درد زین دنیای فانی بی ثمـــــــر رفتم
بیا وزخمی ده بردل که تا مـــــن لذتش بینـــــم
ندیده روز کامل زین جهان وقت سحــــر رفتم
مرا ناید خوش اینکه بی نشان رخت سفر بندم
خرامان از مکان غم دیشب بی نام و فــر رفتم
بریزان یک طبق لطفت الهی بر ســـــر ما نیز
که مـــــن بی توشه غافل زآتش قعر سقر رفتم
پلخمری
25/08/1387
قد دلجو
دو چشمم پرده از روی تو دارد
دو پــــا منزل سر کوی تو دارد
خرامان میــــــروم در آرزویت
دماغم هر زمان بــــوی تو دارد
وزد باد و نسیم صبحگـــــــاهی
به بر مشک سر موی تـــو دارد
به ســــر دارم هـــــوای دیدن تو
زبانـــــم وصف نیکوی تو دارد
تـــــوی نـــــور شب تار دل من
دل هـــردم میل گیسوی تو دارد
دو چشم خستــه و بیخوابم هردم
حذر از خال هنـــدوی تــو دارد
دل بشکستۀ بــــــی این و آنــــم
فغان از چشــــم جادوی تو دارد
بود «سلطانی» مفتــــــون جمالت
هوای قد دلجــــــوی تـــــو دارد
پلخمری
07/07/1387
چشم تر
فتادم مـــن ز پــــا در راه و منــــزل دورتر مانده
دل پر درد من از غصه ها پر شــور و شر مانده
به قدر نیم جو ننمود فلک بـــر حــــال من رحمی
تن رنجور من در دشت غم بی بـــــال و پر مانده
یکی همدم مــــــرا ایندم در این عالـــــم نمی باشد
که جمله غافـــــل اند و از فغانـــــم بی خبر مانده
چــــو فـــرهادم شکافم کوه اندر عشق شیـــــرینم
که شیرینــــم به دست خســـرو با سیم و زر مانده
مــــــرا تکیه به بـــــازوی نگـــــار نــازنین باشد
که اندر منزل وصلش دل من در سفـــــــــر مانده
به جز اشکی برایش نزد «سلطانی» نمیبینـــــم
که از هستی به «سلطانی» همین یک چشم ترمانده
پلخمری
05/01/1387
آواره
زین چمــــن آوارۀ صحـــراستم
بلبل بشکسته بــــال و پــــاه ستم
گل مرا راند از وصالش دورتر
بی کس و بی همدم و همراه ستم
آرزوی زنده گــــی دور از برم
در غـــــم و انــدیشۀ فــــرداستم
عالم از ســــودای مــــن آگه بود
شهـــــــــرۀ و آوازۀ دنیا ستـــــم
روز من تاریک چـون شام اجل
شب به یــــاد و انتظــار ماه ستم
کوکب بختم دگرگون گشته است
راهیء سر منـــزل عقبـــی ستم
الطفات ای قادر پاکـــــم نمــــــا
بندۀ بیچـــــاره و بیجــاه ستـــــم
پلخمری
04/04/1387
خال خدایی
چســـان آوردۀ ای گل تـــو رمـــــز دلربایی را
ز که آموختی این طرز و درس آشنـــــــایی را
خلاص از بنــــد زلف تار تو یک دل ندیدم من
عیان بر روی عالـــــم کــــردۀ این قد نمایی را
هزاران دل فتاده در صفــــــوف خال هندویت
چگونـــــه از کجـــا آوردی این خال خدایی را
یکی هم از فراق روی تــــو آسوده تـــــر نبود
بیـــــا و تــــــرک کن ای گل محبت آزمایی را
ز من هم دل ربودی یک نظر ای جان و ایمانم
به من هــــم میکنی پیدا تو هجران و جدایی را
نسیم عنبـــــــر آسایت رسد انـــــدر مشــام من
مهیا کردۀ بر من نسیــــــــم صبح گاهــــــی را
بیا امشب که «سلطانی» ز هجرت جان دهد آخر
روم زینجا بده ای دلــــــــربا امـــــر رهایی را
پلخمری
14/04/1387
بهار
فصل بهــــار آمـــــده بار دگــر در چمن
طوطی و سار آمده بار دگـــــر در چمن
لالۀ صحـــرا نشیــــــن نسرین بو آفرین
جمله قطــــــار آمده بار دگــــر در چمن
جمله جهان بــوستان گشته ز فصـل بهار
سرو وچنار آمده بــــار دگـــــر در چمن
دلبــــرک لاله رخ سیــــر چمــــن میکند
بــــوس و کنــــار آمده بار دگر در چمن
سبزه به صحــــرا دمید دامنه ها سبز شد
گل به هـــزار آمده بار دگــــــر در چمن
خُــــــــرّمیء کاینات هوش ز سر میبرد
نخل به بـــار آمـــــده بــار دگر در چمن
رنگ زده آسمــــــان زآیینـــــۀ روی گل
بلبل پــــــار آمده بار دگـــــر در چمــــن
مست و خرامان رَود مجنون بیچاره بین
دیـــــدن یــــار آمــــده بار دگر در چمن
پلخمری
01/01/1387
آرزوست
دیدار روی یــــــار دل آزارم آرزوست
در پیش آن طبیب چو بیمارم آرزوست
خطّ سیـــاه و زلف پـــــریشان تــــار او
هوش از سرم ربوده واقرارم آرزوست
اندر فضای عشق او پــــــــرواز میکنم
آن منظر شکیب و هـوا دارم آرزوست
انیجا گــــــذارۀ نکنم در جهـــان غیــــر
مسکن درون آن دل دلـــدارم آرزوست
عالم شده است اجنبی کَــل از برای من
از این دیار نیستم اقــــــرارم آرزوست
من از غذای عالـــــم فانی نمیخـــــورم
خوردن طعام خانۀ آن یـــارم آرزوست
تا بــــا کمان عشق او من صید گشته ام
رخت سفـــــر ز عالم بیکارم آرزوست
خواهم شـــوم غلام وی انـــــدر دیار او
با این بهانه هاهمـه دیــــدارم آرزوست
«سلطانیا» بیا که تــــا همسفر شویـــم
رفتن به سوی خانۀ خمــــارم آرزوست
پلخمری
08/02/1386
رخ چون ماۀ تابان تو دیدم
شبی زلف پــــــریشان تــو دیدم
نگــاه مست و خندان تــــو دیدم
تـــــرا از مهر آوردم در آغوش
لب لعل بدخشان تـــــو دیـــــــدم
قــرارم رفت از کف اندر آن دم
دو چشـــــم جادو افشان تو دیدم
شد فوتویت در کمرۀ دل
رخ چون ماۀ تابــــان تــــو دیدم
ربودی هوش و احواسم همه کل
چـــــو قد سرو جانان تو دیــــدم
بیا تا وضع خــــود اقــرار دارم
فـــراق بس دو چندان تــــو دیدم
پــــریشان گشتـــه ام اندر قفایت
غــم و رنج شبستان تــــــو دیدم
ببیــــــن روی خدا را ای پریرو
که مــــن خـــار مغیلان تو دیدم
منی بیجاره «سلطانی» ز هجرت
همه این غصه از آن تـــــو دیدم
پلخمری
05/02/1386
بهایش به ز گنج شهریار است
نگار من حــــــور جنت تبــــار است
که وی از حرص دنیا در کنار است
قد چون ســــرو چهــــــر خوب دارد
چو نسرین و صنوبــر در بهار است
شنـــــو یک چند ار خُلق نکــــــویش
حلیـــــم و صابــــــر و ایماندار است
سخن هایش همه نغـــز است و لؤلــؤ
که هر یک لفظ مـــــرارید وار است
بیا بنشین به تـــــو گویـــم ز صورت
یکی همچون پری در این دیار است
دو ابرو را حماییل کـرده چون قوس
به قصد قتــــل من در انتظـــار است
لبــــــان نــــــازکش لعــــــل بدخشان
بهایش بـِــه ز گنـــج شهـــریار است
ربــــوده دل ز من با مکـــــر و حیله
تنــــــم از عشق او سیماب وار است
بگو «سلطانیـــــا» بـــا او چه سازم
که اندر قید مهرش دل دچــــار است
پلخمری
12/07/1387
آزرده دل
امــــروز دلــــــم سر به کف پای تو دارد
آهنگ تمـــــــاشای رخ مــــاۀ تــــــو دارد
بنشسته ملـــــول از غــــم هجران تو یارا
تــــوصیف تـــو و حسن دل آرای تو دارد
دیریست که در قصر دلــــــم خانه نمودی
دل در روی خود پرده ز سیمای تو دارد
شام و سحــــری نیست دل از یاد تو فارغ
بر دست قدح از میء مینـــــای تـــو دارد
افسرده ز هجر است ولی خنــــده زند لب
کان صیـــــد لب لعــل شکر خای تو دارد
دارد به ســــر امید وصال تـــــو و امـــــا
ترسی به خود از دین چو ترسای تو دارد
چون مـــوی نبگذشت یکی روز به شادی
دوزخ به سر از عشق چو دریای تو دارد
بنگر تو به «سلطانی» عمیق از سر الفت
کازرده دل از غصۀ شبهــــای تــــو دارد
پلخمری
27/12/1386
آۀ بیدردی
صبــح و شام و گــــــه و بیگه من پریشان میدوم
رنج بر دل هجر بــــر کف زان پر ارمان میدوم
وادیء ســـــوزان غــــم در پیش دارم زان سبب
گــــاه بـــــه پـــا و گه به سینه لنگ لنگان میدوم
دست و پـــا بسته فتادم مـــــن بـــــه دام این فلک
غـــم به پهلـــــو مرگ در بر سوی طوفان میدوم
عالمم چـــــون نـــــارگشته زینتــم از دست رفت
قد چو چنبر چنگ و من سر در گــــریبان میدوم
روسیاه و بـــــی پنـــــاهم تــوشۀ غــــــم در یسار
حلقـــۀ عصیان به گردن بس شتابـــــان میــــدوم
رشتۀ بختـــــم دگـــــرگـــون گشته در دنیای دون
منـــزلی سر در گمی دارم به افغـــــان میـــــدوم
این چه روزو این چه حالی سردچارم گشته است
کـــان دمـــادم دل پــــر از غم در شبستان میدوم
همچـــــو «سلطانی» به سوی منزل دور و دراز
شهــــــر را تـــرکش نمـــــــوده در بیابان میدوم
پلخمری
20/03/1386
راۀ درست
نهـــــاد زنــــده گـــــانی جستجو است
وزان این زنده گی با رنگ و بو است
بهـــــای معنی عــــلـــــم و خـــــرد را
طـــــریق تحقیقش در گفتگـــــــو است
بساط عالــــــــم پـــــاینده گــــــــــی را
ز رفتار نکـــــو انـــــدر نمــــــو است
سرای پـــــر شکیب و شـــــادمـــــانی
ز کسب معـــرفت در چــــار سو است
طنـــاب عالـــــم دین بــــا تــــو ای دل
زقلب پـــــاک و نیــز از شستشو است
متــــــــاع و ارزش این عالـــــــم دون
ز قیــــم درهم این یک چار و دو است
بزن «سلطانی» ســــــر اندر حقیقت
حقیقت یافتـــــــــن در جستجــــو است
پلخمری
04/05/1387
بلبل و مور
حکایتی از سعدی که قبلاً به نثر بود به نظم درآمده است
راویـــان با نغـــــز شیــرین گفته اند
قصه های خوب و دیـــــرین گقته اند
بـــــود در یک باغ هنگــــــام بهـــار
بلبلی میــــزیست در یک شاخســــار
داشت بــــر شاخ درختـــــی لانــــــۀ
لیک زیـــرش مــــوری را بود خانۀ
میبزیست آن مــــور آنجا روزی چند
تا بیـــــــارد طعمــــــۀ اندر کمنــــــد
روز و شب بلبـــل به گـــــرد گلستان
مینمــــــود پـــــرواز دور بــــوستان
بهر جمـــــع طعمۀ لبــــل والنهــــــار
مینمـــــود آن مــــور با صد رنج کار
چونکه حــــال بلبـــــل و گل دید مور
از زبان خویش مــــی آمــــد به شور
باز میگفت این چــــــه دارد در اخیر
کــــــان رسد پایـــــان بهـــــار دلپذیر
شد بهار و رفت بــــر پا شد خــــزان
خـــار جای گل گـــــرفت در گلستان
دامــــن گــــل از چمـــن بر چیده شد
زاغ در شاخ خــــــزان رقصیـده شد
در چمن بـــــاد خـــــزانی میدمیــــــد
در زمین بــــرگ درخنـــــــان میتپید
کُـــله های ابـــــــر هـــــم دُر میفشاند
از هوا غـــــــربیل کافـــــور میفشاند
ناگهــــــان بلبـــــل بیامـــــد سیر باغ
نی گلـــــی دیــد و نه از ایشان سراغ
بعـــــد آنگــاه بلبل از گفتـــــــار ماند
بال و پایش نیـــــز از رفتــــار مانــد
بهــــــر بلبــــــل زرۀ طاقت نمانـــــد
بیروی گل بهــــر وی راحت نمـــاند
بینــــوایی دامنش محکـــم گــــــرفت
از پشیمــــانی دلش را غــــــم گرفت
پس به یــــاد مــــاضی شد بلبل کمی
کان بزیست اینجا یکـــی موری دمی
داشت زیـــــر این درخت او خانــــۀ
بهــــر ســرما جمع میکــــرد دانــــۀ
حال کــاین حالم دگرگون گشته است
حاجتـــــــم امروز بیچون گشته است
میـــروم بــــــر درگـــه از این سبب
تـــــا بدست آرم جَــــــواری از طلب
رفت ســــوی مـــور بلبل بعــد از آن
تا دهد آن مـــــور وی را قــدری نان
کای عـــــزیز باشد سخاوت را نشان
بختیاری، کامگــــاری در جهـــــــان
زیرکی کــــردی تـــــو آندم عین کار
کان بدست آوردی چیـــــزی در بهار
مست روی گـــــل بـــــودم از کاهلی
نغمه خـــــوانی کـــــردمی در غافلی
چیزی از لطفت کــــرامت کن به من
بهـــــر حالـــــم تو شفاعت کن به من
لیک امــا مـــــور گفت ای بلبلـــــک
میســـــرودی نغمـــه بـر روی گلک
در بهاران بـــودی تــــو در عین قال
کان درآندم مـــن بــودم در عین حال
مشغــــول وصف روی گل میبــودی
عاشق نســـــرین و سنبل میبـــــودی
این نمیــــدانستی انــــــدر آن زمـــان
کــــز بهاران بعـــد می آید خـــــزان
پلخمری
05/05/1386
شعلۀ غم
به ســـودای جهان چیـــزی ز غم خوشتر نمیبینم
به حاکم جــــــز تغافـــــل چهـــــرۀ دیگر نمیبینم
چراغ روشنایان فلک خـــامـــوش گــــردیــــدند
به جـــز لـــوح ستـــم چیـــزی روی دفتر نمیبینم
نهاد ظلـــــــــــم آغــــاز عدالت است بهــــــر ما
به انجــــــامش شکیب و روز چون اختر نمیبینم
صعــــــود ناله ها بــــــر هفتمین عالــم اثر دارد
تکاپـــوی محاسن را ولــــی در بـــــر نمیبنــــــم
گـــــذارد بستـــــر هـر یک دمادم در لحد از غم
همـــای از مقامات و ز یک افســــــر نمیبینـــــم
بهــــــاء زنده گانی هـــــم تنازل میکنــــد دایــــم
در آن جز تند و شور و ترش یک جوهر نمیبینم
شــــده «سلطانی» مسموم از فضای عالم این دم
ورا چون قبل هــــم یک لحظۀ خوشتــــر نمیبینم
پلخمری
10/03/1386
تلاش بی موجب
چــــرا افسانه بـــــر عهد وصال یار میگـــردی
و سر گردان به پشت کار سال پار میگــــــردی
چرا مجنون صفت از عشق او دیوانه گـــردیدی
بـــــرای مسخر آمیـــــزی روی بازار میگردی
به دنیا مــــردمـانی اند که بر دل معشوقی دارند
نه همچون تـــو که با آن ناله های زار میگردی
اگر مجنون لیلایی و بـــــا او عشق میـــــورزی
اگــــر لیلا نداند آن چــــــــرا ناچـــار میگـــردی
نه لیلااست این ای دل که دی بودی ترا محبوب
که از هجر وصال او ز غــــم بیمار میگــــردی
سر و پا خود جنون گشتی و نالان میدوی تا کی
به پشت آنکه تا یابی اثـــــر از یــــــار میگردی
بـــود ممکن که لیلا را بود یاری دیگـــر از وی
چـرا تو در طلب خیزان در این پرکار میگردی
عحب گفتی تـــو «سلطانی» محبت در جهان نبود
چرا اینگونه بــــی مـــــوجب پی دلدار میگردی
پلخمری
19 جدی 1386
دیدار
ایــا ساقی بیـــــا بــــر ریـز بر جامم شراب امشب
چنان می ده که بینـــــــم چهـــرۀ آن ماهتاب امشب
به حـــــّدی مــــی بنــــوشم امشب اندر یاد روی او
که هوشم سر رود در عشق او گردم خراب امشب
بگیرم جامهای پی به پــــی از دست گلـــــــروخان
شــــوم مخمـــــور از نوشیدن می در عذاب امشب
کنـــم دیدار روی آن پــــــریـــــرو در خیـــــال دل
ز لبهایش بگیــــرم بـــوسه در هنگام خواب امشب
شبی است امشب ای یاران که گــــردم طالب دیدار
که میگـــــردم ز ســـــوز شعلۀ او من کباب امشب
بیا «سلطانی» امشب در کنار من که نـــوشیم می
شویم ما هر دو بر دیدار آن گل کامیـــــــاب امشب
پلخمری
11 عقرب 1386
مادر
فـــــدا سازم ســـــر اندر پای مادر
دهم جانم من انــــدر راۀ مـــــــادر
فــــرود آرم محبت زآسمـــــانهــــا
گذارم جمله بـــــــر کفهای مــــادر
پس از پـــاک خـــــداونـــــد تعالی
زنـــــم مــن سجده بر سیمای مادر
کشد از بهـــــر مـا وی رنج بسیار
جز اندوه نیست در دنیـــــای مادر
شبی تا صبح نخـوابیده است باری
ز بهــــــر طفلکش والای مـــــادر
نباشد در جهــــان بـــا صـد محبت
برای کـــــــودکان همتای مـــــادر
ضلال معــــرفت با چشمـــــۀ نور
بود روشن رخ زیبـــای مــــــــادر
بیایید از عزیـــــــزان خــــــرابات
دهیم این هستی در سودای مــــادر
گذاریم خــاک پایش روی چشمـان
شگوفـــان تــرکنیم ماوای مـــــادر
بیـــا «سلطانی» قدرش دان تو داییم
مـــوفق گردی در عقـــبای مـــادر
پلخمری
15 اسد 1386
مادر
مــــادر تو تــــوان و قـــــدرت من
مــــادر تو ضـــمیر و هــــمت من
مــــادر به هــــوای تو زنــــم پـــر
انــــدر بَرِ پــــای تو زنـــــم ســــر
ای نـــــورخـــــــدای لایزالـــــــی
بـــــــا مهر و حلـــــیم و با کمالــی
مـــــــادر تویـــــی باغ و جنت من
مـــــــادر تویــی زیب و زینت من
بـــــــیروی تو ای فرشتۀ مـــــــهر
هســـــتم همه رنج و غصه را زیر
بیـــــتو همه عمـــــر خوار گــردم
بــــــا تو همه دم قــــــرار گـــردم
تـــــو فصل بهــــار زنده گــــی ام
تـــــو مـــقصد و راۀ بنده گــــی ام
تـــــو شبنم و نـــرگس و صنوبـــر
تـــــو مهر و مـــه و چراغ خـــاور
کـــن مرحمتی بــــرای من چـــــند
ای مـــــادر با شــــعور و خورسند
پلخمری
23 ثور 1387
پدر
پـــدر ای خــــورشید تابان فرزند
پدر ای نور دو چشمان فـــــرزند
پــــــدر ای مــــــایۀ امیــــدواری
پدر ای قوت و ای جـــــان فرزند
بود پژمرده طفلان بــــی تو داییم
پدر ای ابـــــر و ای باران فرزند
ز تــــو عیش و طرب فرزند یابد
تو اقبال و تو بخت و شان فرزند
تو آن نوری که هـردم میدرخشی
به کشت عمر جــــــاویدان فرزند
چــــــراغ روشن کـــــاشانـــۀ دل
پدر ای خســـرو دوران فــــرزند
به تو «سلطانی» دل از مهر بسته
تو هست و بود و تو ایمان فرزند
سر پل
13 ثور 1388
مامور بیچاره
منـــم مامور و محفل دارم امشب
تنی ماننـــــد بسمـــل دارم امشب
زند کمسایی مــــوشان تُوی جیبم
ز انــدوه کوۀ حاصل دارم امشب
ز افغانی معــــاشم دو هزار است
نمیپــرسی چه مشکل دارم امشب
رسیده بِـــل بـــــرق از مـــاۀ قبلی
به مهمان خرچ کامل دارم امشب
زند با چوب بر فـــرقــــم زن من
ز غصــه پای در گِل دارم امشب
به خانـــــه آمـــــده همشیـــــرۀ او
که یک بیماریء سِل دارم امشب
چه حَشری بر سر من آمد امروز
نمیدانم چـــه منــــزل دارم امشب
رخــــــم نیل و لبـــاسم پاره گشته
فغان و نالـــــه از دل دارم امشب
رییس آرام خـــوابد تُـــــوی بستر
من از بیداری محمل دارم امشب
سر پل
13 ثور 1388
ای صاحب ثروت
بشنــو ای عالی جناب ای صاحب قصر و حــرم
نیست بــــر بیچاره گان از سوی تو قدری کـــرم
از هــــزار افغانی خـــــرچ نان صبحت بیشتــــر
کی دهــــی بـــــر مفلیسان از روی الفت یک درم
منزلت زیبـــــــا و تـــزیین با همه نقش و نگــــار
دوست را رانی ز خود دشمن به سویت گشته رم
دست خیــری نیست بــــر بازوی تو از کم دلـــی
دست و پــای تـــــو ز پُـــرخوری همه کرده ورم
میستانی حـــــق مــــــردم و به جیبت میـــــــزنی
نی حیا از خلــــق داری و نــــــه از الله شَــــــرَم
از زکــــاة و روزه و از کــــار نیکش جملــــه را
بـــــاز میگویی نمـــی ارزد به یک مــــوی سرم
یا الهی خیـــــــر مـــــــــا را از درت ارزان بـده
فعل زشت و کار بد هــــــم سر زند گاه از بــــرم
سر پل: 26 ثور 1388
تابکی ای دل
تابکــی ای دل ز غـــــوغای جهان افسردۀ
از مصیبت هـــای دنیا تابکی پــــژمــــردۀ
میکشی بار گـــران غــــــم به پشتت تابکی
سایۀ آن بر سرت از بهــــر چـــــه گستردۀ
چند صیــد ناوک خــــوبان عالــــم میشوی
رنج و اندوۀ نکویــــان چنـــد با خــود بردۀ
هستیء دنیا به دستت جز ستم چیـــزی نشد
در جهـــان دست تهی، تا چند خــود آزردۀ
هیچ کس نامی ز تو بر لب نمـــی آرد دمی
بـــی نشان و بــــی مقام، ای دل مثال مردۀ
صبر و طاقت دادۀ از کف چرا ای دل بگو
تابکــــی اینگونه زار و بیخـــود و پژمردۀ
سر پل
6 جوزا 1388
آثار بنوشتم
حضـــورت نامــــۀ درد دل افگـــــار بنــــــوشتم
به ســـویت وضع و حالات تن بیمــــار بنــــوشتم
فغان و آه و اشک و ســــوزش جـــــان ضعیفم را
به تـــو ای بی مــــروت جمله را یکبار بنـــوشتم
نــوا و شور و عشق و مهر و اوصاف نگاهت را
به صد رنج و به صد مشکل به تو ای یار بنوشتم
جنـون و مستی و خوب و بدی این جسم مهجورم
همه رنــج و عـــذابم را به تـــــو ناچــــار بنوشتم
قدی سروام که ازهجــر تـــو چنبر گشته ای ظالم
خـــــزان عمــــر خود با دیدۀ خــــونبار بنـــوشتم
ز مــن عیش و طرب را بــــردۀ با چشم جادویت
غــــم و اندوه و هجــــر روی تــــو بسیار بنوشتم
نکــــردی رحم و الطافی به من از پیش من رفتی
ز پیشــــم رفتنت را جــانب اغیــــــار بنــــــوشتم
ز بس «سلطانیا» احوالم از ماتم دگـــرگــون شد
قلــــم بگـــــرفتـــم و از غـــم چنین آثار بنـــوشتم
سر پل
17 جوزا 1388
مستور شو
رو ز حـــــرص زنده گـــانی دور شو
چـون کلیم عازم به کـــــوی طور شو
صیقل دل صاف چــــــون آیینــــه کن
روشن و تابــــان مثـــال خــــــور شو
از پـــــی سود و زیان هـــــــرگز مدو
گـــــوشۀ بنشین و خـــــود مستور شو
کـــــــن قیــــــاس عالــــــم پاینـــده را
کــــــار نیکی را از آن مامــــــور شو
این جهــــان را نیست مستحکم اساس
نی ز عیش این جهـــــان مسـرور شو
نفس شیطـــــانی مپـــرور هیچ گـــــه
هم به کـــــــردار نکـــــــو دستور شو
از تـــــو میمانــــد همه گنـــــج و درم
نی بــــــه این مـــــال فنــا مغرور شو
تـــوشۀ حاصل به فـــــردایت نمـــــــا
کوش و در کسبش تو خود مجبور شو
سر پل
23 سرطان 1388
بی مایی تو امشب
چـرا ای دل به غوغایی تو امشب
ز یمـــن عشق رسوایی تو امشب
چـــرا افســرده و زار و حــزینی
به غــــم افتاده تنهایی تـــو امشب
تپی در سینه ام چون مــرغ بسمل
شکسته بال و هـــم پایی تو امشب
چه میخواهی دگر امشب بیان کن
ز بهــــر چه تو شیدایی تو امشب
چه فکری در سرت افتاده ای دل
پریشان در چه سودایی تو امشب
نگون خــود کـــردۀ و زار گشتی
دمـــی از غـــم نیاسایی تو امشب
به سوی کلبـــــۀ ویـــــرانــۀ مــن
دیگر با غصه می آیی تــو امشب
بیا بس کن دگر حسرت مکش دل
چرا بیهوده بی مایــی تـــو امشب
دیگر سلطانی را بــی حـــد میازار
که امیـــدش به فـردایی تو امشب
سر پل
20 سرطان 1388
دشمن جان
سوال وصـــل پـــرسیدم، جواب هجر اعیان شد
محبت خواستم امــــا به مــــن نفــرت نمایان شد
بگفتـــــم آی ای شمع و چــــراغ خانۀ مــــن شو
دو ابرو بر هم افتاد و دلش زین گپ پریشان شد
بگفتـــــم دوست میــــدارم تــرا ای ماهروی من
بگفتــــا بـــــد نمودی، بر من آخر دشمن جان شد
بگفتم جان دهــــم در عشق تـــو و سر همی بازم
شتابیــــد و ز غصه در پی یک تیغ بــــرهان شد
بگفتــــم با رقیب مــن چرا اعمال تو نیک است؟
بگفتا دوست میدارم ورا، از دیـــــده پنهــــان شد
سر پل
19 سرطان 1388
به کامی نرسید
عاقبت این دل مسکیـــن به مقامی نرسید
از بـــر گمشـــــده آن یار پیامی نــــرسید
دل بکوشید و به منزل ز طلب راه نیافت
آخرالامر از آن یــــار به کـــــامی نرسید
خسته و زار شد و تنگ نفس هـــم به گلو
که از آن طـــره شمیمی به مشامی نرسید
بر هم آشفت و گــره خورد به تار غم دل
که در این گلخن مـن سرو خرامی نرسید
زنده گی بر عبث آخـر شد و عیشی نپدید
کسی بر یاد من از جمع عــــوامی نرسید
مــــــزۀ ظلـــــم چشید و ستم ظلـــــم بدید
این دل بسمل از ایـــن چاه به بامی نرسید
دیگران را رۀ منـزل همه بسیار کم است
بهر سلطانی دیگر وصل مـــــدامی نرسید
امشب
مـــــرا آن یـــــار مهمان است امشب
چو روح در تن مرا جان است امشب
بـــه قلب خستــــه و زار و ضعیفــــم
ز لطف خـــــود نگهبــان است امشب
ز نـــــور چهـــــرۀ مـانند مـــــــاهش
شب تــارم چــــراغــــان است امشب
وصـــــالش شد میســــر بـر من آخــر
که نـــــرخ بــوسه ارزان است امشب
فلک ناکــــــام شد به ظلـــم و جورش
ستـــــم های او پایــــــان است امشب
تپـــــد از شوق دل در سینـــــۀ مــــن
که وصـــل روی جانـــان است امشب
چه مینـــــــالی دیگر «سلطانی» از غم
که دلبـــر بـــر تو حیران است امشب
افسرده
افسرده تـر از من به جهان هیچ کسی نیست
پامال تر از من به زمین خار و خسی نیست
نی قوتـــــی باشد نه تـــــوان بــــر جسد من
دامان کسی را به کفـــــم دستـــــرسی نیست
آزرده چو من در دو جهـــــان هیــــچ نبینی
در دهــــر مرا هیچ یکی هـــــم نفسی نیست
بـــــر درد دلـــــم هیچ طبیبــــی نتــوان بود
این گــــردنـــم آزاد ز دام و عسســـی نیست
نالان و پریشانـــم و سوزنده چــــو شمعــــم
بــر نـــــــاله و افغــــان دلــم دادرسی نیست
سلطانی نگر حسرت و این رنگ چو نیلم
کـــازرده و آواره تـــر از من جرسی نیست
سر پل
5 میزان 1388
گوش در فریاد میشد بد نبود
این وطـــن آبــــاد میشد بـــد نبـــــود
از ستــــم آزاد میشد بـــــــد نبــــــود
میشــــد از هــــر غصه و اندوه جــدا
خــــــرم و سرشــــاد میشد بد نبــــود
پیکــــر دفــــــع بـــــلای این وطـــن
محکـــــم از پــــولاد میشد بد نبــــود
دست ظالــــــم دور میشـــــد از تنش
دشمنش بـــــربـــــاد میشد بـــــد نبود
هر که بود اندر دماغش فکــر جنگ
کـــــور مـــــادرزاد میشد بد نبـــــود
بهــــــر این خلــــق ستمــــــکش ذرۀ
یکـــــدم عــــدل و داد میشد بــد نبود
دور میگـــــردید عـــــداوت از وطن
دوستی بنیــــــاد میشد بــــــد نبـــــود
عامــــلین جنگ انـــدر این وطــــــن
گـــــوش در فـــــریاد میشد بـــد نبود
هــــر یکی در فکــر تاج و تخت بود
صلح گـــــر ایــــــراد میشد بـــد نبود
فکــــر مـــال و دولت و جاه و جلال
دور از افــــــراد میشد بـــــد نبـــــود
از بـــــرای مــــردم مسکین یکـــــی
دولتــــــی ایجـــــاد میشد بــــد نبــود
در گلستان وطــــــن شاد و ســـــرور
جمــــله چون شمشاد میشد بــــد نبود
از فــــراق و غصه «سلطانی» تپید
قلب او گـــــــر شاد میشد بــــد نبــود
سرپل
1 قوس 1388
ای فلک
الهــی ای فـــــلک بیمــــــار گردی
غمیـــــن و خسته و آزار گــــردی
بیفتـــی روی خــــاک و بر نخیزی
شــــوی افسرده و مـــــردار گردی
ز خــونم دست خود رنگین نمودی
بگـــــردی متهـــــم، بر دار گردی
سیــاه بخت و سیاه روی و سیاه دل
سیاه همت شــــوی افگــار گــردی
دغــــــل باز و دل آزار و کثیفــــی
شوی از این بتـــر اشــــرار گردی
متـــــاع و ارزشت شد یک سر جو
ز اعمـــــال بـــــد خود خار گردی
به من چشم ستــــم را بر گشـــودی
تو همچون من حزین و خار گردی
دل رحمی به «سلطانی» نـــداری
نگـــــون ای گنبـــــد دواّر گــــردی
سرپل
2 قوس 1388 Br/21lok
چه باغ است این که سرو اش سر خمیده است
چـه عیش است این که دل در خون تپیده است
چه جــــــای ماتـــــم و جــــای فغـــــــان است
که بـــاد غـــم به گلــــــزارش چمیــــــده است
چــــــه پستـــــــی میفـــــــــزاید دوش هستـــی
که زان آدم طـــــرب یک جــــو نــــدیده است
دل همچــــــــون یک غـــــــزال کــــوه گشتی
که از خــــــاصان این عالــــــم رمیــــده است
خجــــــــل از کـــــــار خــــود گـردون نگردد
که انـــــدر منــــــــزل ظلمش رسیــــــده است
ز جـــــــــور و ظــــلمت بسیــــــار اشکـــــــم
به روی دیــــــده گــــــانم صف کشیـــده است
منصور
امیـــر و پیشوای ماست منصــور که نسل و نخبۀ مـــولاست منصــور
درخشان کــرده نامش قلب مـــارا تــــوان و قـــوت دلهــــاست منصور
به وقت ظلمت و اوقـــات مــــاتم به مـــایان همدم و همراست منصور
فزون اقبال و بخت و نام او بـــاد دلــــم بــــر دیدنش شیداست منصور
دو چشم دشمنانش کـــور گـــردد به مــــایان معجــزه آساست منصور
عقاب تیزبال و تیــــزچنگ است پـــرو پـــرواز او بــالاست منصور
کنــد روشن رۀ مــــولای الموت مشــــوق در رۀ فـــرداست منصور
مکـــان و زادگاۀ او کیــان است که او فـــرزند نـادرشاست منصور
الهی حکمتش گردد فـــــــراوان حکیـــــم و عالم و داناست منصور
زوصفش هرچه گویم کم بگویم به اوصافش زبان کوتاست منصور
برو سلطانی دستش بوسه بنمـــا که دست او یـــد بیضاست منصور
سلام موفق جان رویش:
ممنون از شما که بعضی از اشعار بنده را به نشر سپردید.