خــــــــراســان

والدین درسنینی که فرزندشان به نوجوانی می رسد. بامسایل ومشکلات روبه رو می شوند که قبلا وجود داشته. بنابرین ، باید بدانند چگونه رفتار کنند که آرمش و امنیت هرچه بیشتر برای طرفین حاصل شود.
«او مرموز شده وهر ساعت به شکلی متفاوت رفتار می کند و بیشتر تمایل دارد با دوشتانش باشد تا باخانواده مدام بحث می کند و پرخاشگر شده .امکان ندارد کاری را که از او می خواهیم بلا فاصله انجام دهد.»
آیا این عبارت برای شما نیزآشناست؟
نوجوان داشتن، این گونه است . او دیگر همان کودکی که با لبخند هرچه می خواستید انجام می داد، نیست .نجوانی سن مرموز شدن- تغییر کردن وتردید است . از طرف دیگر ، شما نیز نگران هستید که نکند او مشغول کاری شده باشد که عاقبت خوبی ندارد، پس فشاری خود را براو افزایش می دهند.
اونیزخواهان استقلال بیشتری است، واکنش نشان داده وقصد ندارد درمحدودینی که شما ایجاد کرده اید ، زندانی شود. بدین ترتیب ، کاربه بحث ومشاجره وگاهی دعوا می کشد.
در این میان ، کسی مقصر نیست، والدین اکثرآ بسیار محافظه کارانه عمل می کنند و دسترسی به آرزو های خود را ممکن وشدنی می بیند. پس اگر دوطرف وضعیت وشرایط را به خوبی درک نکنند، نخواهند توانست ازتباط خوبی بایکدیگر برقرار نمایند.این شریط برای نوجوان نیزسخت است؛ چراکه بسیار از تغییرات درهمین سن رخ می دهدو نوجوان نیز در حالت گیجی ، تردید ، نگرانی عدم اعتماد به نفس می شود.
او ازلحاظ روحی نیز دچار بیشترین تغییرات درحالات عاطفی شده وخشم شدیدوعشق فراوان را تجربه می کند.
از نظر جسمی نوجوان به تکامل رسیده و نیروی جنسی شدیدی دارد، به همین دلیل است که اگر در این سنینکسی را برای صحبت وگفتگو در مورد مسایل خود نداشته باشد ، ممکن است دچار مشکلاتی شود . او از نظر هوش در فعال ترین وضعیت ممکن قرار دارد و به خوبی قادر به تجزیه و تحلیل انواع مسایل ودیدگاه هاست . در این زمان ،نوجوان شروع به بررسی رفتار ها ونقطه نظرات والدین کرده و با درک تغییرات میان تفکر خود و والدین ،مناقشات آغاز می شود. از طرفی نوجوان تحت فشار بیشتری نسبت به قبل ، ازطرف محیط پیرامونش قرار می گیرد ونیاز به حمایت والدین در این دوران بیشتر از هر وقت دیگر احساس می شود. والدین در بسیاری از موارد سعی می کنند کنترل امور را به دست بگیرند. در این راه ممکن که دیکتاتور و جدی شوند و با نوجوان درگیر شوند تاثابت کنند قدرت در دست آنان است . برخی دیگرنیز سعی می کنند اصلآ به کارهای نوجوان کاری نداشته باشند تا از هر گونه مجادله پرهیز شود و نوجوان خودش راهش راپیدا کند . جالب اینکه هر دو روش بی نتیجه است:
نوجوانی که والدین قدرت طلب دارد،بیشتر به طغیان وسرکشی می پردازد تاثابت کند که مستقل وداری قدرت تصمیم گیری است . نوجوان هم که والدین بسیار نعطاف پذیر دارد ، ممکن است احساس کند بی ارزش است و نادیده گرفته شده و والدین ، اهمیتی به مسایل وبعصآ مشکلات او نمی دهند . درهر دوحال ، نوجوان حمایت کافی را از والدین نمی گیرد. پس فرصت را مغتنم بشمارید و به جای اینکه به دروان نوجوانی فرزندان تان به عنوان دوران مشکل ساز بنگرید ، سعی کنیدآن را یک فرصت با ارزش تلقی کنید. شما در این زمان وقت دارید تا رابطه یی متفاوت از دوران کودکی فرزندان تان باوی برقرار نمایید.سرکشی او را یک حمله به قدرت خود تلقی نکنید ، بلکه یک مرحله ی مهم در استقلال او بدانید. چنانچه کنجکاو هستید که از امور او اطلاع داشته باشید، می توانید این را باوی درمیان بگذارید و از طرف دیگر، اوکمک کنید که درمورد ارزش ها و بارورهای گوناگون فکر کند.
درکنار او باشید وخودراکنارنگشید.
شما می توانید به او نزدیکتر شده وصمیمت خود را افزایش دهید. البته زمانی را نیز برای تنهای بودن به وی بدهید و در هنگام لزوم درکنارش باشید. فرزندان مابه جایی می رسند که افرادی مستقل با روحیه وافکار خاص خودمی شوند ، نبابرین تضاد آنها با والدین ، امری عادی وطبیعی است . اما می شود باساده گرفتن و اگاهی از این مرحله ، آن را خوشایند کرد. بهترین کار در لحظات بحرانی ، چند لحظه مکث وکشیدن چند نفس عمیق است . بااین کار باخود فرصت آرامش و واکنش صحیح می دهید. بهتر است در لحظات بحرانی . با نوجوان بحث نکنید، بل فکر کنید که بهترین و مناسب ترین واکنش شما چه می تواند باشد ، البته با آرامش.

این ورودی در سه‌شنبه، 1 نوامبر 2011 در 4:02 ق.ظ. و تحت دسته‌های اجتماعی و سياسی فرستاده شده. شما می‌توانید هرگونه پاسخ به این ورودی را از راه خوراک RSS 2.0 دنبال کنید. شما می‌توانید پاسخی بدهید، یا از وب‌گاه خود دنبالک بگذارید.